ازاول شروع می کنم !

آب ، باد ، خدا.

روشن چون آب .

بی تعلق چون باد.

بزرگ چون خدا.....

و در این تثلیث نغمه ای زندانیست که در لحظه تولد به رهائیش نویدم دادند.

آهای ... ای راههای هنوز نرفته !

من امشب ....

من امشب ، رهایی مرغ عشق دربندم را نذر کردم که به سلامت از شما بگذرم .

گوش کن !

سکوتی را که می خواند و می رقصد لحظه های تکرار آفرینش را .

گوش کن !

 نجوایی که تمام تنهایی تو را ، از عبور خاطره ای مه آلود اما شیرین پرمی کند.

گوش کن ... صدای زنجره می آید...گویا وقت رفتن است !

صدای پاورچین جاده ...

گوش کن ،آفرینش در خاطره ای شیرین تکرارمی شود.

 آه ، وقت رفتن است .