روزها و هفته ها و ماهها ... به سرعت می گذرند و من هر شب تصمیم میگیرم فردا زودتر بیدار

شوم و در باره خیلی چیزها فکر کنم ! اینکه تا امروز را چطور گذرانده ام ؟

خوب بودم یابد ؟!

آیا توانسته ام در دنیا تغییری به اندازه یک سلام ایجاد کنم یانه ؟

آیا بعد از عبور سایه من از روی لحضه های پر حوصله زمین هیچ گلی خواهد روئید؟

...

دستهایم خالیست و تصمیمم مدام در غفلتی رعب آور میشکند!

باز فردایی دیگر ،که اگر بخت یارم باشد و گلدان شیشه ای دلی دیگر را نشکنم!

ثانیه ها در هجومی بیرحمانه و ...

ومن هنوز غفلتهایم را نیز اعتراف نکرده ام .(اشک)

فردا صبح زودتر بیدار خواهم شد...!